Weer thuis

Het is gelukt! Ik heb met vijftig (of waren het er honderd?) dolfijnen in de zee gezwommen! Fan-tas-tisch! Ze zwommen onder me door, over me heen, en keken me soms recht in de ogen aan. Wow! Ik dacht dat de Queen Charlotte Track de perfecte afsluiting was, nou dit maakte het compleet.

Het is gek om erover te schrijven, want inmiddels heb ik de zee, het strand, de vulkanen en de bergen van Nieuw-Zeeland weer verruild voor de binnenstad van Middelburg.

Geen snurkende kamergenoten meer, geen smerige borden of stinkende tas, ineens keus uit dertig shirtjes in plaats van drie. Ja, het backpacker-leven heeft inderdaad wat minpuntjes, maar HELP: ik wil weer terug!

Misschien is het iemand in m'n berichten opgevallen. Zo niet, dan zeg ik 't nog maar even: ik heb een fantastische reis gehad! Ik kan nog twintig juichtermen en uitroeptekens gebruiken, maar dat zou tekort schieten. Die landschappen, die mensen, die stilte, die gezelligheid...

Ik bekeek net mijn eerste blog-bericht. Zes weken geleden was ik enigszins nerveus om alleen op reis te gaan. Zou ik wel mensen ontmoeten? Nu weet ik: elke dag minstens twintig! 'Kan ik dat, alleen op reis?', vroeg ik me af. Nu weet ik: jaaa, ik KAN het en ik vind het geweldig! Ik geloof dat Nieuw-Zeeland me meer heeft opgeleverd dan alleen die mooie landschappen.

Queen Charlotte Track

Ik ben enorm gaar, maar ik heb een geweldige vier dagen gehad. Zon, prachtige omgeving en goed gezelschap! De Queen Charlotte Track was de ultieme afsluiting van m'n reis.

Ik heb samen met Shelley in vier dagen 71 kilometer gelopen. Veel heuvels, maar wat een mooie uitzichten! De Queen Charlotte Track is een wandelroute door de Marlborough Sounds, een gebied in het noorden van Nieuw-Zeeland met ontelbare groene heuvels in een blauwe zee. De track is alleen per boot toegankelijk. Je hoort alleen de krekels. En: in vier dagen hebben we geen spatje regen gezien en zelfs vooral strakblauwe lucht! Gisteravond hebben we bij zonsondergang geproost op Nieuw-Zeeland. Wow!

Tja, nog twee dagen te gaan hier. Gek. Morgen ga ik - als het weer meezit - toch nog zwemmen met dolfijnen. En dan terug naar Christchurch, waar ik Marianne weer zie. Nu heb ik geloof ik even een dutje nodig. Pfff...reizen is soms best vermoeiend. :-)

Walvissen

Kaikoura is the place to be voor het spotten van walvissen en zwemmen met dolfijnen. Die twee staan allebei hoog op m'n 'niet-te-missen-activiteiten-in-Nieuw-Zeeland-lijst', dus ik had beide tours al dagen van te voren geboekt (dat is geen overbodige luxe). Maar helaas, er stond een flinke wind in Kaikoura. Het resultaat: ik heb alleen de walvissen gezien EN ik weet nu wat zeeziek is.

Die walvissen: wow! Ongelooflijk, hoe groot die beesten zijn! Vanaf die boot kan je eigenlijk alleen een deel van de rug zien, maar toch. Enorm! En wat een geweldig gezicht als zo'n beest een duik in het diepe neemt en die mega-staart boven water komt. We hebben drie walvissen gespot. Foto's maken lukte amper, want je moest je met twee handen vasthouden. We gingen bij elke golf zeker twee meter op en neer.

Ik dacht altijd dat ik immuun was voor zeeziekte, maar werkelijk ie-de-reen op die boot zag groen, toen we weer bij de kust waren. Ik heb gelukkig alles binnen kunnen houden... Alle tours na de mijne werden afgelast, dus ik heb geluk gehad dat ik die walvissen toch gezien heb.

Alhoewel de zon vanochtend scheen in Kaikoura, waren de golven niet minder hoog. Een geweldig mooi gezicht, maar het zwemmen met dolfijnen werd afgelast. Jammer inderdaad, maar eerlijk gezegd is mijn 'niet-te-missen-activiteiten-in-Nieuw-Zeeland-lijst' inmiddels vervangen door de 'geweldige-dingen-die-ik-wel-heb-gedaan-lijst' in mijn hoofd. Echt, deze reis is sowieso onvergetelijk. En, het einde is nog niet in zicht! De komende week ga ik met Shelley, die ik twee weken geleden in Franz Jozef heb leren kennen, de Queen Charlotte Track lopen in de Marlborough Sounds in het noorden van het zuidereiland. Het is een tocht van vier dagen. Dat wordt vast helemaal geweldig!

Lake Tekapo & Mount Cook

Het kan niet anders: ik heb gisteren het mooiste landschap van de wereld gezien. Ik ben bij Mount Cook geweest, de hoogste berg van Nieuw-Zeeland. Stel je voor: een groen landschap, een grijskleurig gletsjermeer, strakblauwe lucht en besneeuwde bergtoppen. Wie-wa-wow!

Nou ja, de foto's zeggen genoeg. :-)

Pinguins, zeehonden en een zeeleeuw

Ik ben de afgelopen dagen aan het wildlife spotten geweest in Dunedin en Oamaru, aan de oostkust van Nieuw-Zeeland. Ik heb pinguins, zeehonden en een zeeleeuw gezien. Vooral die laatste was indrukwekkend. Wat een beest zeg! De zeehonden zijn bijna al niet meer speciaal (hoor mij nou), maar superschattig. Op bijna elk rots langs de zee liggen er wel een paar. Gewoon zomaar! In de Milford Sound (een fiord in het zuidwesten van Nieuw-Zeeland) kwamen we heel erg dichtbij met de boot.

Er zijn hier blauwe pinguins en pinguins met gele ogen. Je kan er niet dichtbij komen, want ze zijn nogal schuchter, maar het is fantastisch om ze over het zand te zien waggelen. Gisteravond ben ik vlak voor zonsondergang gaan kijken hoe de blauwe pinguins terug kwamen van een dag vissen. We hebben er meer dan dertig gezien!

Vandaag ga ik verder naar Lake Tekapo. Hopelijk is het daar beter weer, want het regent hier al drie dagen onafgebroken.

Franz Josef, Wanaka & Queenstown

Ik ben op de Franz Josef gletsjer geweest! Weer zo'n dag die ik alleen met wow's en uitroeptekens kan omschrijven! Het was koud en nat, maar zo geweldig! Je voelt je zo klein als je tussen die enorme ijsblokken staat. Ik heb vijf uur op de gletsjer geklommen. Het ijs ziet er lichtblauw uit, prachtig! Het gaafste vond ik nog wel het moment dat we door een supersmalle spelonk - zo breed als m'n been - met metershoge ijsmuren moesten glibberen!

Franz Josef is een plaatsje met drie hotels, een paar hostels en een supermarkt, dus ik ben snel weer verder gereisd naar Wanaka. Dat dorp is niet veel groter, maar het heeft wel een mooi meer en een superschattige bioscoop. Ik heb met twee Engelse meiden, die ik in Franz Josef had ontmoet, onderuitgezakt naar een film gekeken. Er staan hele oude banken en een auto in die zaal en ze serveren er zelfs hele maaltijden tijdens de film!

Gistermiddag ben ik in Queenstown aangekomen, de party-town van Nieuw-Zeeland. Nee, ik ga NIET bungyjumpen hier! Ik heb gisteren wel cocktails uitgeprobeerd met een paar Duitse en Nederlandse meiden, die ik eerder al in Nelson had ontmoet. Grappig, hoe je in elk plaatsje weer dezelfde backpackers tegenkomt!

Abel Tasman

Helderblauw water, goudkleurige stranden en heel veel zon. Dat is Abel Tasman National Park. Normaal gesproken dan. Ik heb er vooral regen gezien... Ach, je kan niet alles hebben. Toch, het was super!

Gisteren heb ik de hele dag gekajakt. We zijn naar een zeehondeneiland gevaren. Een voordeel van de regen: de zeehonden hoefden niet in de schaduw te zitten en poseerden uitgebreid op de rotsen. Echt overal zaten ze. Geweldig!

Ik was van plan om met een tentje te kamperen bij het strand. Klinkt goed, toch? Maar bij nader inzien had ik toch niet zoveel zin om in de stromende regen een tentje op te zetten en in een klamme slaapzak te slapen. Ik heb dus toch maar een hostel opgezocht. Wat was ik BLIJ met die warme douche en dat droge bed!

Vanochtend scheen er een bescheiden zonnetje en ben ik met de watertaxi terug het park in gegaan. Toen ik daar aankwam begon het te druppelen en even later hoosde het weer. Ik heb zo'n vijftien kilometer gelopen door het bos en langs de zee. Gelukkig brak vanmiddag de zon weer door en kon ik toch nog wat zien van dat helderblauwe water en goudgele stranden!

Skydive!

Wiehaaa! Cootje went skydiving! Ik ben gisteren op 15.000 feet (ik weet niet precies hoe hoog dat is, maar geloof me, het was HOOG) uit een vliegtuig gesprongen! Echt, zooo gaaf!


Op het moment dat ik met m'n benen over de rand van dat vliegtuig hing, dacht ik: ga ik dit echt doen? Dat had ik eerder moeten bedenken, want een paar seconden later maakte m'n kiwi-buddy met mij een salto in de diepte. De minuut vrije val erna leek wel een paar uur te duren. Het ging HARD! Ik ben dwars door de wolken gevallen, maar ik heb ze niet eens gezien. Toen de parachute uiting, kon ik genieten van een prachtig uitzicht over Lake Taupo. Wat je normaal uit een vliegtuigraampje ziet, zag ik nu gewoon live. Een geweldig gevoel, om zo in de lucht te hangen. Ik heb gisteren de hele dag met een onuitwisbare glimlach rondgelopen. Hihi.

Rotorua

Wat een week! De ene dag sandboard ik van een duin af, de volgende dag splash ik in een autoband van een ondergrondse waterval en even later surf ik in de branding van een geweldig groot strand met ontelbare gebruinde kiwi-surfers. Nog een paar hoogtepunten: ik heb - dat kan niet anders - de grootste boom ter wereld gezien. Hij heeft een omtrek van zo'n zestien meter!

Ik heb gesnorkeld in een helder blauwe lagoon bij de Bay of Islands en gisteren ben ik naar het Wai-o-Tapu park geweest in Rotorua: een gebied vol geisers, bubbelende modderpoelen en vulkanisch gesteente. Het is ongelooflijk hoeveel mooie dingen er hier te zien zijn! Eigenlijk ben je telkens ook een klein beetje teleurgesteld over wat je niet kunt zien. Ja, ook zes weken is niet genoeg in Nieuw-Zeeland, dat heb ik inmiddels wel door.

De auto is ingeleverd en Marianne is haar eigen weg gegaan. Zometeen vertrek ik met de bus naar Taupo, ongeveer 70 kilometer ten zuiden van Rotorua. In Taupo wil ik de Tongariro crossing doen: dat moet een supermooie wandeling zijn, over een vulkaan. En daarna op naar het zuidereiland! Dat is nog veel mooier dan het noordereiland, hoor ik van iedereen. Wow!

Auckland

En jaaa, daar zit ik dan! Niet in een internetcafe, maar wel bij de receptie van het hostel. Aan de andere kant van de wereld! Knettergaar, hoofdpijn, maar wow, wat hebben we al veel gedaan op de eerste dag. Het was dan ook een lange dag: we kwamen vanochtend om half zes aan op het vliegveld van Auckland na een reis van 26 uur. We vlogen eerst negen uur terug de tijd in naar Canada en daarna twee dagen vooruit richting Auckland.

Eerst een kleine tegenvaller, want m'n backpack is ergens in Amsterdam of Vancouver blijven liggen... Maar goed, het zonnetje maakt veel goed. Het is hier zomer! Om acht uur stonden we in ons hostel - Surf 'n Snow (uitgekozen vanwege de naam) - en om half elf waren we aan onze eerste tour begonnen: een gratis bustour door Auckland. We zijn naar de Sky Tower geweest, we hebben de zee gezien en we hebben de superhoge Harbour Bridge beklommen.

Marianne kon zich niet bedwingen en is er meteen vanaf gebungeejumpt. Voor mij was het kijken al spannend genoeg. Aaaagh, wat is dat HOOG en ENG! Diep respect voor Mar en haar hairdip in het Nieuw-Zeelandse water!

Vanmiddag uit nood ook nog even geshopt - vervelend - want ik had niet eens een korte broek. Morgen gaan we weer weg uit Auckland, richting het noorden. We hebben een auto gehuurd en willen naar Bay of Islands rijden. Jippie! De vakantie is begonnen!

Nog een paar dagen...

Het schijnt dat ik over een paar dagen naar Nieuw-Zeeland ga. Het ticket is al maanden geleden geboekt, de Lonely Planet ligt nóg langer in de boekenkast. Normaal gesproken had ik al minstens tien uitgewerkte schema's van m'n reis gemaakt, per dag uitgesplitst naar een ochtend-, middag- en avondprogramma. Nu ben ik blijven steken bij de geweldige gedachte: IK GA NAAR NIEUW-ZEELAND!!!

Al die tijd droomde ik elke dag even weg bij een visioen van schaapjes, bergen, kiwi's en vulkanen. Het motto? Ik zie het allemaal wel. Vooral NIET te veel plannen. Tot afgelopen zondag. Stress! Shit, wat moet ik meenemen? Heb ik al zonnebrand, deet, shampoo, sokken, schoenen... En wat voor weer is het daar eigenlijk? Nu m'n splinternieuwe veel-te-dure winddichte fleechevest mét capuchon klaar ligt, ben ik weer rustig en heb ik bedacht dat Nieuw-Zeeland geen derdewereldland is en dat ze daar ook shampoo gebruiken. Fijn. Volgens weeronline.nl is het er zo'n 25 graden. :-)

Spannend is het, dat wel. Ik ben nog nooit zo ver op reis geweest, nog nooit zo lang én nog nooit alleen. Dat zijn wel veel uitdagingen in één keer. Ach ja, wat is ver, maak ik mezelf wijs. Vietnam was ook ver en dat verschil merk je écht niet. Zes weken is heus niet zo heel lang en het héél Nieuw-Zeeland zit vol met backpackers, die allemaal meteen mijn beste vrienden worden. Toch? Onthoud dat motto: ik zie het allemaal wel.

En, ik ben niet helemaal alleen. Eigenlijk helemáál niet. Want, ik ga met Mar! Samen vliegen we zondag naar Auckland en op 8 maart weer terug naar Amsterdam. Allebei een ideaalbeeld over Nieuw-Zeeland, allebei sinds kort vriendje-loos, enorm toe aan vakantie én twee bazen die ons zes weken vrij willen geven. Kán niet beter. De afspraak? We reizen een week samen. Geen idee of we elkaar daarna vooral hele nare dingen toewensen of dat we elkaar smeken nog langer samen verder te gaan. En hoe spannend ik 't ook vind, ik wil ook graag alleen reizen. Nee, het wordt geen zweverige zoektocht naar mezelf, maar wél: bergen en vulkanen beklimmen als ík zin heb, schaapjes tellen zoveel ik kan, niks doen als ík dat wil, en af en toe ongegeneerd shoppen of uitslapen... Jaaa!

Op deze site zal ik proberen regelmatig over mijn avonturen te schrijven. Probéren. Want ja, met al die nieuwe vrienden, geweldige bergtoppen en vulkanen weet ik niet of ik daar vaak tijd voor kan vinden. ;-)

Nou, de volgende keer dat ik schrijf, is waarschijnlijk vanuit een internetcafé in Auckland. Wiehaaaa!